خدایا، چه زود راضی می‌شوی از ما . . .

بخشیده ای، به همین سادگی!

پس چرا ما مثل تو نیستیم؟!!!

پس چرا ما زود راضی نمی شویم، پس چرا ما حتی کوچک‌ترین اشتباهات عزیزان‌مان تا مدت ها از خاطرمان نمی‌رود؟!

پس چرا آن‌ها وقتی به ما با صدای رسا می گویند"ببخش، اشتباه کردم" نمی‌توانیم ببخشیم ؟!!

چرا ما قدری به تو شبیه نیستیم؟

به تویی که قدم به قدم حرف‌هایت گفته‌ای، می بخشم ، میی‌گذرم، چشم می ‌پوشم، پاک می‌کنم...

مگر نه این که هر مخلوقی نشانی از خالقش دارد؟

شعرها و قصه های ما شبیه خود ما هستند، بچه های ما به ما می برند، نقاشی ‌‌های ما به ما می مانند،خانه های ما،شهرهای ما...

پس چرا ما به شما شبیه نشدیم؟

این چه دلی ست که ما داریم؟

دلی که کلاف پیچ تاریکی ست،

دلی که نه شعبان ات برش دوا ست و نه...

چه کنیم ما؟

چه کنیم با این دلی که دل نیست...

/ 0 نظر / 26 بازدید